In 2005 hebben we met Lecas een rondje Denemarken gedaan. Dit stukje beschrijft onze terugreis van Cuxhaven naar Lauwersoog. Soms verwonderen we ons over de vraag 'wat in hemelsnaam doe ik hier eigenlijk?' Die vraag overviel mij in al zijn hevigheid toen ik in de kuip van Lecas zat ergens op de Noordzee tussen de Duitse en de Nederlandse Wadden. Het was een verschrikkelijke nacht. Er stond veel wind die het stuifwater van de kammen der golven voortjoeg dat in mijn gezicht prikte. Mijn wacht zou nog een uur duren en mijn handen waren ijskoud.

Wat in hemelsnaam deed ik hier en waarom?

 De weerberichten voor de ‘Duitse bocht’ waren niet bepaald goed te noemen, wind uit het ZW kracht 7 die vervolgens zou toenemen tot storm 9, later afnemend naar windkracht 6.  We waren goed voorbereidt vertrokken, de zeilen lagen in de juiste volgorde zodat we deze snel konden pakken ingeval het weer slechter zou worden.  Beneden werd alles zeevast gezet of opgeborgen en ook deden we onze veiligheidsharnassen aan.   

 We vaarden de Elbe af met een goede 28 knopen wind, eenmaal buiten stond er zeker windkracht 8.  De toppen van de golven werden als schuim weggeblazen.  We zeilden nu onder fok en zwaar gereefd grootzeil.  Caroline, de vriendin van Dominic lag ondertussen reeds zeeziek binnen op de bodem van de kajuit, alwaar ze de rest van de reis zou blijven liggen.  Neen, zeeziekte is geen lachtertje en je kan er weinig tegen ondernemen. We waren verbaasd hoe snel het donker werd, het beloofde een spookachtige nacht te worden.  De wind nam nog steeds in kracht toe en de zee werd hoger en de golven sterker.  Soms viel Lecas  wel 3 meter van een golftop naar beneden (het kastje aan SB bij kaartentafel had een barst van 10 cm). Nog voor het echt donder werd voeren we reeds onder zwaar gereefd GZ (bijna volledig opgerold) en een voorzeil dat ik speciaal voor deze omstandigheden had laten maken, hoog opgesneden, zware dacron van ongeveer 12 m2.  Dit zeil is iets ongeveer dubbel zo groot als een normale stormfok, maar hier kan je nog hoog aan de wind mee zeilen.   Het lawaai was oorverdovend en het gieren van de wind in het want was akelig. Navigeren werd knap lastig, ik had vooral schrik om zeeziek te worden.   Het schuifluik was volledig gesloten en alle schotjes waren in de kajuitopening geplaatst. Buitenzitten was nu echt een marteling.  De vermoeidheid sloeg ook toe, als we van buiten naar binnen kwamen kropen we met ons zeiknat zeilpak in onze slaapzak. Binnen was alles nat, de vluchtluiken lekten, de raampjes lekten, via de doorgestoken mast kwam veel water naar binnen… Lecas  is dan wel een boot die zich goed aanpast aan dit soort weer, maar het kostte veel werk aan de grootschoot, die steeds gevierd en aangehaald moest worden om de boot baas te blijven.  Het waren vooral de extra grote golven uit een afwijkende richting die ons moeilijkheden bezorgden.  We konden ze pas op het allerlaatste moment zien aankomen als het eigenlijk al te laat was.  Op een gegeven moment werd het windstil, Lecas veerde recht om luttele seconden later platgeslagen te worden.  We zaten nu midden in een onweersbui, stoven tegen 6,5 knoop door het duister…dit duurde slechts enkele minuten..nadien was het terug gewoon ‘storm’.  Angstige momenten! De zee was nu bijzonder spectaculair, ondanks het slechte zicht zagen we dat de zee wit was van de brekers.  Het roer kwam regelmatig uit het water wat het sturen erg lastig maakte.  Ondertussen had ik via de marifoon contact gezocht met de NL kustwacht, om te polsen naar de weersverwachting voor de volgende 24 u en om erop te wijzen dat wij door de stormwind beperkt manouvreerbaar waren.  Later die nacht zagen we dan ook ‘kusters’ die voor ons uit de weg gingen.  De voorspelling was zuidwestelijke wind tot stormachtig tot zware storm 8 tot 9, dan afnemend naar 6. 06.00 ’s ochtends, iedereen is kletsnat, en stikkapot.  Ik besluit na overleg om koers te zetten naar Lauwersoog.  Lauwersoog is een vissershaven achter Schiermonnikoog.  Vermits deze haven achter een Waddeneiland ligt is de aanloop bij deze stormwind bijzonder gevaarlijk.Daarom neem ik contact op met de vuurtoren van Schiermonnikoog en vraag hem of hij ons naar binnen wil praten.  De vuurtorenwachter is bijzonder behulpzaam en roept ons om het halfuur op en volgt ons op zijn radarscherm.  Het binnenlopen is ‘bangelijk’ overal staan grondzeeen, golven die in ondiep water komen.  Eenmaal binnen in de geul wordt het rustig en kunnen we eindelijk iets eten, we zijn ondertussen 36 uur onderweg en hebben enkel wat ‘Maria’ koekjes gegeten en plat water gedronken.  Ons zakdoekgrote zeiloppervlak werd gestreken en vastgesjord.   Einde van een spectaculaire zeiltocht.

Christophe Declercq